‘Ik wil weten wie opa Henk was.’ 



Als ik die woorden anderhalf jaar geleden niet in een notitieboekje had opgeschreven waren er een hoop dingen niet gebeurd. Dan was ik waarschijnlijk niet met mijn vader naar Curaçao gevlogen om het geboorte-eiland van hem en mijn opa te bezoeken. Dan had ik geen bijzondere gesprekken met mijn familieleden gevoerd over onze voorouders uit Curaçao, Suriname en China. En alle mooie brieven die mijn opa in de jaren vijftig aan mijn oma stuurde lagen dan misschien nog altijd ongelezen in een la. 



De woorden over mijn grootvader kwamen tot me tijdens het schrijven van mijn dagelijkse morning pages, een schrijfritueel waar creativiteitsgoeroe Julia Cameron bij zweert. Schrijf elke ochtend drie pagina’s vol in een schriftje en de goede ideeën zullen zomaar je leven binnenwandelen. Tot nu toe had ik mijn bedenkingen bij het volschrijven van de drie pagina’s, want het waren nou niet echt literaire hoogstandjes die ’s ochtends op het papier belandden. Mijn overpeinzingen gingen voornamelijk over het feit dat ik de was nog moest doen of dat ik niet zo goed had geslapen. 



Maar op een zomerse ochtend kwam daar zomaar ineens verandering in. Opeens begon ik te schrijven over mijn Curaçaose opa Henk, die ver voor mijn geboorte overleed, maar naar wie ik eigenlijk toch wel heel nieuwsgierig was. Was het misschien de geest van mijn opa die me zomaar iets influisterde? Vond hij het na al die jaren tijd worden dat zijn kleindochter hem eindelijk eens leerde kennen? Of was het een wens vanuit mijn onderbewuste? 



“Ook mijn oma begon te glimlachen toen ze vertelde over de avond waarop mijn opa haar ten huwelijk vroeg.”

Feit was dat ik gelijk voelde dat ik een goed idee te pakken had en dat ik iets met het verleden van mijn opa moest. Misschien kon ik zelfs wel een boek over hem schrijven, een wens die ik eigenlijk had begraven, maar nu weer als een kaars fel begon te branden. 

Voor ik het wist belde ik mijn vader op om hem over mijn idee te vertellen. Een beetje spannend vond ik het ook wel, want wat als mijn vader het niet zag zitten? Misschien vond hij het wel pijnlijk om na al die jaren de geschiedenis van mijn opa op te rakelen. Gelukkig bleek dit niet zo te zijn. Sterker nog: mijn vader vond het juist helend werken om over mijn grootvader te vertellen. Gelukkig gold hetzelfde voor mijn ooms. En ook mijn oma begon te glimlachen toen ze vertelde over de avond waarop mijn opa haar in Nederland ten huwelijk vroeg, en vroeg of ze met hem mee terug ging naar Curaçao, een eiland waar ze nog nooit was geweest.



Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder, en kan ik de bijzondere dingen die het schrijven van mijn boek teweeg hebben gebracht allang niet meer op twee handen tellen. 

Zo is er het hernieuwde contact met mijn oudtante op Curaçao, de zus van mijn opa, die me door middel van spraakberichten mooie verhalen vertelt over de familie, en me zelfs in contact probeert te brengen met oude kennissen en vrienden van mijn opa. Er waren de bijzondere gesprekken die ik voerde met oud-bursaal studenten, die net als mijn opa ooit vanuit de Cariben naar Nederland vertrokken. Ook sprak ik de dochter van de beste vriend van mijn opa, die zelfs nog een geschreven ansichtkaart van mijn opa bleek te hebben. 

Om nog maar te zwijgen over de rest van mijn familie die met mooie verhalen kwam en verder op weg hielp. Zoals mijn oom die alle oude brieven van mijn opa in scande. En onze familie op Curaçao door wie mijn vader en ik vorig jaar zo hartelijk ontvangen werden. 



Als ik af en toe vastloop met schrijven dan denk ik weer aan alle bijzondere dingen die er door het onderzoek op mijn pad zijn gekomen. En dan zeg ik zachtjes tegen het portret van mijn opa: ‘Kijk nou eens wat je allemaal teweeg hebt gebracht.’